De auto

Een plek van reflectie en verbinding?

Ik volg een aantal Amerikaanse influencers op social media. En het valt me op dat zoveel van hun content zich in de auto afspeelt. Het lijkt wel alsof de helft van de dag door Amerikanen in de auto wordt doorgebracht. Kinderen naar school brengen, dan naar kantoor, weer kinderen ophalen, naar sport en muziek, nog even door de drive-thru, boodschappen doen … Tijdens het wachten in allerlei soorten pick-up lines, wordt nog even een make-up-je aangebracht, een weekmenu samengesteld, een lijst van to-do’s aangevuld en gemediteerd. Als de kinderen dan eindelijk in de auto zitten, is dat voor vele ouders vaak het enige moment om even te ‘connecten’, even te verbinden met hun kinderen. 

Ik herken de haastigheid van de dag en alle verloren minuten wanneer je opnieuw staat aan te schuiven voor de school van je kind. En ja, dan even echt verbinden met jezelf en met je kinderen. Daar word ik altijd blij van. Maar als ik mijn kinderen vraag naar hun dag, antwoorden ze meestal met: ‘gewoon’. De gevreesde dooddoener van elk gesprek. Soms kan ik ze verleiden tot wat meer woorden, door ze te vragen om over de dag twee waarheden en een leugen te vertellen. En dat ik dan moet raden wat wat is. Zo krijg ik soms toch iets te horen.

Verschillende manieren om te geven, iets nieuws leren, een klusje doen, iets delen, iemand aan het lachen maken.

Maar vandaag – geïnspireerd door de ‘generosity challenge’ – neem ik me voor om te vragen: “Hoe heb jij vandaag iemand aan het lachen gemaakt?” en “Hoe heb jij vandaag iemand geholpen?”. 

En terwijl ik bij de school van onze zoon achter in de rij van de pick-up line aansluit, bekruipt mij de vraag: “Wanneer heb ik vandaag eigenlijk iemand om hulp gevraagd?” Ik ben het antwoord schuldig. 

Want wat is het bestaansrecht van een gever, als er geen ontvanger is? Leren ontvangen; daar ligt voor mij nog een hele weg. En als ik het nog moet leren, welk voorbeeld geef ik mijn kinderen dan?

De autodeur gaat open en onze zoon ploft met een grijns op de stoel. Klaar met de reflectie, tijd voor verbinding.

Wat is jouw plek van reflectie en verbinding?

-Tine-

Help jij mij op mijn missie om 500 Nederlandse gezinnen te vinden die hulp willen bij het opvoeden van hun kinderen tot vrijgevige mensen?

Leave a Reply

We komen als gezin aan in Tulsa, Oklahoma
Blog

Waarom Tulsa?

We zijn in Tulsa beland voor ons volgend avontuur. De stap naar deze stad, met haar complexe geschiedenis, is voor ons een heldere keuze. Onze overtuiging in de kracht van geven, leidt ons door dit avontuur. Maar nu staan we voor de uitdaging: hoe leren we onze kinderen vrijgevigheid in een digitale wereld? In deze stad, die trots is op haar vrijgevigheid, vinden we hoop voor de toekomst.

Lees verder »
De visie: hoe leren we onze kinderen de gewoonte van vrijgevigheid
Blog

Puppies, passie en filantropie

In deze blog vertel ik over ons gezinsavontuur in Tulsa, waar we deelnemen aan de ‘generosity-challenge’ van Givt. Samen met mijn man en kinderen leer ik over vrijgevigheid en het stellen van gezinsdoelen. We kiezen voor twee goede doelen, onderhandelen over donaties en ontdekken de waarde van geven als gezin. een nieuwe manier om onze kinderen op te voeden in liefdadigheid.

Lees verder »
Blog

Goed doen

In de blog deel ik onze ervaringen met de generosity-challenge, waar ons gezin in Tulsa, Oklahoma aan meedoet. We reflecteren op onze dagelijkse inspanningen om vrijgevig te zijn en verkennen verschillende manieren van geven. Ondanks de uitdagingen en grappige momenten ervaren we de helende kracht van samen delen en goed doen. We zijn op weg om onze kinderen op te voeden tot goede mensen.

Lees verder »

Leave a Reply